Umarım gönlünüze bir nebze olsun tercüman olabilecek mısralara rastlarsınız…

Eylül

Söylesene eylül
Neden ateş rengisin
Yüreğimden mi aldın,
Doğuştan mı böylesin?

Hüzün kokun nereden?
Gözlerime mi değdin?
Yürüyüşün kahırlı
Beni mi takip ettin

Eylül saçların soluk
Gözümden düşen gazap
Sana mı değdi acep?
Akti mi oluk oluk

Titriyor bak ellerin
Sözlerin acı dolu
Aşktan mı mahrum kaldın
Benden mi kaptın bunu

Bana mı acıyorsun
Dönde bir haline bak
İki büklüm olmuşsun
Gölgem mi anlamadım
Hayattan kaybolmuşsun

Nerede öptün beni
Nefesin de zehirden
Her derin alışında
Can sökülüyor yerinden

Sesine ne demeli
Ritmi sönük kalbinin
Aşktan mı yorgun düştü
Bu mudur ilk yenilgin?

Söylesene eylül
Neden böyle soluksun
Her hüzünde varsın da
Sevinçlerde hiç yoksun

Gülüşün bile külfet
Zehir dolu bir aştan
Durma da itiraf et
Senin yüreğin taştan!

Sen benim aynam mısın
Sen bensin ben sen miyim
Sen benim dünyam mısın
Asıl solan ben miyim?

Enes Ali Sevgi
2 Eylül 2010

Paylaş

Deniz Sevgi

Biraz eskidi gibi olsa da hâla dinlenen veyahut ruh haline bağlı olarak aranan şarkıları sizlerle paylaşmak benim asli görevim olsun mu? Olsun ya.

Bu site aracılığı ile müzik zevklerine güvendiğim arkadaşlardan favori şarkılarını öğrenip yayınlama planım vardı araya biraz zaman girdi ama madem ben yeniden blog yazıları yazıyorum o halde bu planımı da gerçekleştirmek boynumun borcu olsun mu? Olsun be.

İlk olarak Radyo Simge‘de haftaiçi hergün saat 14:00 ila 16:00 aralığında yayın yapmakta olan, hem şiir okuyan, hem şarkı söyleyen  kankam Deniz’in kapısına koşup  TOP 10′um diyebileceği bir slow liste istedim. Tabi o listeyi alalı aylar oldu ancak şimdi yayınlama fırsatım oldu. Ayrıca belirtmek isterim ki bir süre sonra kendi sesinden şarkı ve şiirlerini ilerleyen günlerde sizlerle paylaşmayı düşünüyorum.

İşte Kankamın TOP 10 Slow listesi:

• Gökhan Türkmen - Yan sen

• Mustafa Ceceli - Hastalıkta, sağlıkta

• Yakup Ekin - Unutabilmek

• Mazhar Alanson - Ah bu ben

• Asya-Pişmanım

• Eda-Metin Özülkü - Aramadın Aylardır

• Hakan Peker - Bi seviyorum, bi sevmiyorum

• Orçun - Gece inmeden

• Yaşar - Gözler aynı sen

• Harun Kolçak - Korkuyorum

Paylaş

Bu olayı yaşayalı aylar olmasına rağmen neden hâlâ bu konuyu yazmadım bilmiyorum. Demek ki dalgınlığıma gelmiş. En son twitter’da bir arkadaşa “Urfa’da bir çocukla karşılaştım ömrümden 2 yıl yedi” dediğimde anlatmamı isteyince aklıma geldi. Bu vesile ile tatil anılarımı da yazmış olayım ki o coğrafyada gezecek olan takipçilerime bir kıyağım olsun.

Efendim ben bu yaz (artık geçen yaz demeli miyim) tatilimi doğu-güneydoğu hattında geçirmeye niyetlendim. Bu niyetimi gerçekleştirmek adına atladım arabama İstanbul’dan yola çıktım ve tam 1550 KM yol alarak Van’a ulaştım. Van bir nevi ikinci memleketim çünkü Ailemin ben dışındaki tüm üyeleri orada yaşıyor. Ben de hayatımın neredeyse beşte birini orada geçirdim.

Kuzgunkıran geçidi.

Van’da 4 gece geçirdikten sonra yanımda annem, babam ve kardeşlerim de olmak üzere yola çıktık. İlk durağımız Tatvan oldu sonra Bitlis’e gittik oradan Batman’a geçtik ve geceyi Batman’da geçirdik.

Batman demişken şehir merkezi hakkında biraz bilgi vereyim;

Batman bildiğiniz üzere bir petrol kenti ve petrol kaynaklarımızın büyük bölümü bu ilimizin sınırları içerisinde. O sebeple olmalı ki şehirden bir zenginlik kokusu geliyor. Şehir genel manada temiz. Altyapısını bilemem ama Doğu Anadolu’nun bilindik “geri kalmış büyük bir köy” görünümünden sıyrılmış gibi görünüyor hatta gibisi fazla. Yeni gelişen kentlerin şansı sayılabilecek “modern planlama” dan kesinlikle nasibini almış. Varoş mahallelerin yanı sıra gittikçe modernleşen bir şehir merkezi görmeniz mümkün. Yemek önerisi ise; Çömçe adında bir restoran tavsiye edildi biz ailecek memnun kaldık siz de memnun kalırsınız düşüncesindeyim.

Sabah otelde kahvaltı yaptıktan sonra (otelin adı aklıma gelmedi şu Çömçe restoranın karşısındaydı temiz ve uygun bir oteldi) yeniden yola koyulduk hedefimiz Hasankeyf’ti. Hasankeyf iki yıl sonra tamamen suyun altında kalacağı için biran önce görülmesi gereken yerlerden biri.

Hasankeyf’e geldiğimizde güneş çok fazla yükselmemişti ama hava oldukça sıcaktı. Kireç taşı olan kalesini eski evlerini ve tarihi eserlerini görme imkânımız oldu. Nedense Hasankeyf denince beyinde ilk canlanan manzara bir köprü bir akarsu ve yanı başında bir camiden ibaret olur oysaki öyle değil; hemen her noktasında bir tarihi eser var en dikkat çekici olanı ise suyun altında kalması kesin gibi olan hemen tüm eserlerin restore ediliyor olması ve sağlamlaştırılması. Büyüklerimizin bir bildiği var da böyle yapıyorlar yoksa “dostlar alışverişte görsün” hesabımı var kestiremedim.

Midyat'tan bir görünüm

Oradan Mardin’in Midyat ilçesine gittik ama güneş iyice yükselmişti hem zamanımız dardı hem de yolumuz uzundu bu sebeple çok fazla kalamadan yolumuza devam ettik. Midyat ile Nusaybin arasında “Beyazsu” diye bir belde vardı meğerse serinliği ve güzel bahçeleri ile ünlü imiş bir de adından da anlaşılacağı üzere şırıl, şırıl akan buz gibi suyu ile. Öğlen yemeği molamızı burada verdik ve hatta “zamanımız yok” diye çabucak hareket etmemiz burada son buldu çünkü yaklaşık 4 saatimizi burada geçirdik. Oturduk ve kalkmasını bilemedik bir bakıma. Çünkü benim açımdan olağanüstü güzel bir yerdi ve sıcak yaz günlerinde sığınılacak çok salim bir liman gibiydi.

Oradan Nusaybin’e geçtik. Kaçakçılar Çarşısı dedikleri bir Pazar yeri vardı ve neredeyse tüm Nusaybin’in çarşısı zaten bu “Kaçakçılar Çarşısı”ndan ibaretti. Alışveriş, hoş beş ardından yeniden yola çıktık.

Bu sefer durağımız “inancın ve taşın kenti” Mardin’di. Mardin merkez’e çok fazla zaman ayırmak gerektiği halde öyle yapamadık maalesef. Ancak yine de şehrin dilini anlamak açısından yeterince kaldığımızı düşünüyorum. Maalesef o en tepedeki muhteşem kaleyi ziyaret edebilme şansımız yok çünkü nedenini anlayamadığım “kaleye çıkmak yasak” engeli ile karşılaştım. UNESCO tarafından korumaya alınmış ve dünya mirası olarak belirlenmiş bu şehrimizin önemli noktalarından birine ulaşamamak merak duygusu ile birleşince bende biraz burukluk oldu haliyle. Ancak arabayı park ettiğimiz “Cumhuriyet Meydan”ından tarihi bir binada hizmet veren Kız Meslek lisesine kadar yürüdüm. Lisenin bahçesinden uçsuz-bucaksız Mardin ovasını seyretmenin hazzına vardım. Çarşısında alışverişe dalan insanları, dar sokaklarında sadece bir aracın oluşturduğu kaosu müşahede ettim. Künefeciye girip künefe bulamamız ve mecburen kadayıflı dondurma yememiz de ayrı bir enstantane olarak kaldı.

Vakit epey ilerlediği halde geceyi Şanlıurfa’da geçirmek istedik ve Mardin’den yola koyulduk. Yakın bildiğimiz mesafe meğerse

tam 185 KM imiş ve buna “duble yol” çalışması da eklenince ayrıca hiç sevmediğim halde karanlıkta direksiyon sallamam da tuz-biber olunca 3,5 saati buldu Urfa’ya ulaştık. İlk işimiz karnımızı doyurmak için yer bulmaktı. Yol kenarında Zabıta amcalar vardı ve bize “Gülhan” isminde bir restoran önerdiler. Benim yorumum yemekleri öyle çok da bir turiste önerilecek gibi değildi.

Beyazsu'dan bir görünüm

Biz yemekteyken Urfa’nın bir ilçesinde ziraat mühendisliği yapan bir arkadaşı aradım zira yanımda aile olduğu için kendisini ziyaret edemediğimi söylemek istedim. Keşke ertesi gün arasaymışım diyorum çünkü bu şehre ayak basar basmaz terslikler başladı ve o arkadaşın bize Tarım ve Köy işleri Bakanlığı misafirhanesinde yer ayarlaması ile devam etti. Ben pek öyle misafirhane, öğretmenevi vs. sevmem ama yanımda aile vardı “nede olsa daha temiz olur” düşüncesi ile arkadaşın “size bizim misafirhaneden yer ayarlatayım” teklifini kabul ettim ama keşke etmeseydim. Zira misafirhane görevlisi yerleştikten kısa bir süre sonra ne kadar kaba, kültürsüz hatta ukala

olduğunu açık etti ancak yine de katlandık mecburen çünkü. Bu yazıyı yetkili birine ulaşırsa kişinin adını almadım fakat kaldığımız gece kimin nöbetçi olduğunu bulabilecekleri için kendilerine ifade vermeye hazırım J Şaka bir yana geçmiş gün ancak uzun süredir o kadar sinirlenmemiştim babamın zoruyla bu ukala adama haddini bildiremedim ama içimde ukde olarak kaldığını fark etmişsinizdir.

Misafirhane oldukça sıcak ve boğucuydu tek yıldızlı oteller bile bu odalardan daha rahat olmalıydı ancak yine de çok yorgun olduğumuzdan vurduk kafayı yattık ve neredeyse uyanır uyanmaz da ayrıldık. Çıkışta görevliye bir çift sözüm olacaktı fakat ne hikmetse ukala beyi yerinde bulamadım. Zaten sakinleşmiştim daha fazla üzerinde durmadan bindik arabamıza kahvaltı yapacak bir yer aradık. Bir pastanede kahvaltı yaptıktan sonra Balıklı göl’e doğru yola koyulduk.

Ve başlığın sırrı;

İşte bu noktada yeni bir paragraf açmak şart oldu çünkü başlığıma sebep olan o baş belası çocukla Balıklı göl’de karşılaştım. Balıklı göl ve çevresini gezmek için arabayı bırakacağımız otoparka geldiğimizde biraz şirince, afacan ve cin gibi bir çocuğun yardımı ile arabayı park ettim. Arabadan iner inmez “rehber lazım mı ağabey” sorusu ile karşılaştım. Küçük bir çocuğun rehberliği heyecanlı olur düşüncesi ile babamın “yok canım sağ ol” demesine rağmen ben “gel lan sevdim seni” demek sureti ile büyük bir yanlışın ilk adımını atmış bulundum. Alana girmek üzereyken bir delikanlının “ağabey bu çocuk kaçak çalışıyor polis yakalarsa sana da ceza yazar” demesini bir işaret olarak değil küçük çocuğun müşterisini kapma uğraşı olarak yorumlayıp “olsun” deyip devam ettim. Polis yakalamadı, ceza da yemedik ama keşke gerçekten yakalansak ve ceza yeseydik.

İşte o çocuk :D

Çocuğun adı Halil İbrahim’di 9-10 yaşlarında yanda fotoğrafını gördüğünüz baş belasıydı. Balıklı göl ve çevresini dolaştıktan sonra artık yavaş, yavaş dönmek için hazırlandık. Alışveriş ve biraz oyalanmanın ardından Diyarbakır’a doğru yola çıkmak üzere arabaya doğru yöneldik. Bu bizim Van’a gitmemiz için seçtiğimiz diğer güzergâhımızdı. Tam arabaya bineceğimiz vakit çocuk “ağabey benim evim yolunuzun üzerinde beni de bırakır mısınız” diye sordu. Arabada yer yoktu ama çocuk küçüktü öne babamın yanına oturmasında bir mahsur yoktu çünkü nasıl olsa birazdan inecekti. Tabi bu bizim düşüncemizmiş zira çocuğun hiç de inesi yokmuş. Kendi aramızda konuşurken çocuk Diyarbakır’a doğru gideceğimizi duymuş olmalı ki evin nerede diye sorunca “Diyarbakır yolu üzerinde bir köyde oturuyorum” dedi. Köy biraz uzakmış ama çokta uzak değilmiş. Yolda çocuk bize bir büyüğün dahi uyduramayacağı kadar çok yalan uydurdu tabi hepimiz iyi niyetli olarak çocuğa sordukça soruyoruz. Babası ölmüş, evin en büyüğü oymuş, rehberlik yaparak kazandığı parayı annesine veriyormuş ve evi öyle geçindiriyormuş. Yola çıktık ve duble yolun verdiği keyifle son sürat gidiyoruz ancak onlarca kilometre gitmiş olmamıza rağmen çocuğun köyü bir türlü karşımıza çıkmıyordu. Yaklaşık olarak 70 KM gittikten sonra yakıt almak için bir petrole girdik tabi bir taraftan da çocuğa soru sorup duruyorduk yeniden yola koyulduktan bir süre sonra çocuğun bizi oyuna getirdiğini ve aslında niyetinin bizimle gezmek olduğunu anladığımızda artık her şey için çok geçti… Geri dönsek bir türlü, dönmesek bir türlü. 30 KM sonra Siverek ilçesi vardı “orada karakola çocuğu bırakır, yolumuza devam ederiz” diye düşünürken karakolda geçireceğimiz zamanı hiç hesabı katmadık ve “keşke geri dönüp aldığımız yere bıraksaydık” diyerekten keşkeklerimize yeni bir tane daha ekledik. Siverek Emniyet müdürlüğüne geldiğimizde saat 13:30 civarıydı çıktığımızda 17:00 falan. Karakola girdikten sonra polisin ifade alması sırasında kendi küçük belası büyük çocuğun dengesiz olduğunu iyice anladım. Nasıl da fark etmemişiz hâlâ hayret ediyorum ama çocuk çok profesyonel oynuyordu doğrusu. Çocuğu yol kenarında indirebilirdik de ancak başına gelebilecek herhangi bir kaza, kaçırma vs. olaylardan hem vicdanen hem de kanunen sorumlu olacaktık. Karakolda geçirdiğimiz saatlerin ardından ifade verip ve bu kötü anıyı da geride bırakıp yolumuza devam ettik. Normalde güneş batmaya yakın varmayı düşündüğümüz menzilimize gece 23:00 sıralarında yetiştik. Kuzgunkıran ismindeki Tatvan-Van arasındaki sarp ve virajlı geçidi gece karanlığında geçmek zorunda kaldık.

Toplam 9 gün süren tatilimin ardından ertesi gün kaçarcasına İstanbul’a doğru yola koyuldum. Sanırım defalarca şükretmeliyim ki İstanbul gibi muazzam ve medeni bir kentte yaşıyorum.

Biraz fazlaca uzun oldu o sebeple buraya kadar okuyabilenin gözlerinden öpüyorum.

Not: Fotoların orjinal boyutları için üzerlerine tıklayabilirsiniz.

Paylaş

Yaklaşık 8 yıldır Türkiye olağanüstü hızda gündem değiştiriyor, neredeyse her gün bambaşka bir konu tartışılıyor ve çoğu zaman dünün gündemi dünde kalıp bugünün gündemi bambaşka olay ya da olaylar üzerine oluyor. Bu durum 25 yaşındaki bir vatandaş olarak benim oldukça hoşuma giden bir durum.

Neden mi?

Çünkü sürekli tartışılan ortamlar her zaman iyidir ve sürekli tartışılan bir şey varsa demek ki gelişme sürecine girilmiş değişimin ayak sesleri duyulmuştur. Hele ki bu değişime ayak direyen güruh daha önce bu ülke için tek çivi çakmayan bir grüh ise bu tartışma ortamı tadından yenmez en güzel ortamların tepesine yerleşiveriyor. Bu ayak seslerini ilk 17 yaşımda duyduğumda delikanlı çağların verdiği esaslı heyecana fevkalade heyecan kattığını söylemek isterim. Şimdilerde ise yaş biraz daha kemale erdi ve olayları biraz daha sakin bir ruh hali ile karşılama sendromuna çoktan girmiş bulunmaktayım.

Sözü çok fazla dallandırıp budaklandırmadan bugüne geliyoruz;

Şimdilerde ise ülkemizin gündeminde öncekilere nazaran çok daha başka, çok daha önemli bir konu var; Anayasa değişikliği. Otuz yıl önce bir askeri müdahale ile başa geçen darbeci güçlerce oluşturulan Anayasa’yı, daha önce mağdur olan, dışlanan, başa gelmemeleri için olmadık oyunlara maruz bırakılan sivil bir iktidarın değiştirme çabaları var.

Türkiye Büyük Millet Meclisi’nde daha önce oylanan ancak muhalefetin topyekûn karşı çıkması ile Anayasa Mahkemesi badiresini de atlatarak halkın takdirine sunuluyor olması son derece mühim bir olay. Hele ki bu oylamanın 1980 askeri darbesinin yıldönümüne denk gelmesi de sembolik dahi olsa büyük bir anlam taşımasına sebep oluyor.

Bendeniz ilk defa sandık başına gidecek ve ilk defa bir seçimde oy kullanacağım ve oyumun rengi tabii ki de EVET! Neden evet diyeceğim konusunda uzun uzadıya yazabilirim çünkü Evet demek için oldukça fazla neden var. Ben o yüzden “Neden Evet?” sorusundan ziyade “Neden Hayır olsun ki?” sorusuna yoğunlaşmak istiyorum.

Gerçekten de neden hayır olsun ki?

Şimdi kalkıp Yüksek Askeri Şura kararlarına yargı yolu açılmasına nasıl hayır diyeyim? Nasıl yüzlerce belki de binlerce YAŞ mağduruna “büyüklerimiz böyle takdir etmiş ne halin varsa gör” diyeyim? Hangi vicdan ölçütüne sığar bu?

Ya da memurların yıllardır istediği “Toplu Sözleşme Hakkı”na nasıl muhalefet edeyim ki? Memurların da almış olduğu kurum içi cezaların yargı denetiminden uzak olmasına nasıl göz yumabilirim ki?

Sivil bir vatandaşın hâlihazırda askeri mahkemelerde süründürülmesine, askeri konularda düşüncesini beyan eden gazetecilerin dâhi Askeri Mahkemelerce mahkûm edilmesine nasıl razı olayım ki? Askerin sivil mahkemelerce yargılanma yolunu Anayasa Mahkemesi’ne iptal ettiren zihniyetin aynı duyarlılığı Siviller için göstermemesine nasıl alkış tutayım ki?

Peki, insan hakları açısından hukuk eliyle mağdur edilen vatandaşların haklarını arayabilecekleri bir yüce mahkemenin kurulmasına nasıl karşı çıkabilirim? Buna nasıl hayır diyebilirim? Her yıl onlarca dava ile AİHM’ de mahkûm olan ülkemin bu utanç arenasına varmadan kendi yarasına pansuman yapmasına nasıl muhalefet edebilirim ki? AİHM’ ye gidebilenin hakkını alabildiği gidemeyenin ise çaresizlik içinde haksızlığa razı olduğu bir düzeni içime sindirmemi bekleyenlerin var olması ne kadar normal?

Sivil iktidarın tüm üyeleri yanlış yaptıkları zaman tıpış, tıpış gitmek zorunda kaldıkları Yüce Divan’a neden diğer üst düzey devlet görevlileri hesap vermesin? Bir Genelkurmay Başkanı ya da Meclis başkanı bir başbakandan daha mı fazla “vatansever”dir?

Bizim kuşak pek bilmez belki çünkü o zamanlar henüz 90’lı kuşağın çocuklarıydık biz. Mehmet Moğultay adında bir Adalet Bakanı geçmiş bu ülkeden ve bu sayın bakanımız HSYK eli ile binlerce “taraftar”ını hukuk kurumlarına yerleştirmiş. O taraftarlar zaman geçmiş yeni hukukçuları seçen mercilere yükselmişler yani daha önce siyasallaşan hukuk sayesinde aynı zihniyetin üyesi hukukçulara mahkûm bırakılmış bu ülke. Ülkenin adalet kadroları 7 kişilik bir “Beyefendiler” yahut “Hukuk Baronları”nın takdirine terk edilmiş. Bu hukuk baronları canları istemiş kendilerine ters düşen savcıları görevden atmış, canları istemiş tam dava sürecinin ortasında tüm iddia ve karar heyetini değiştirmiş, bir savcı yüksek rütbede bir asker için iddianame hazırladığı vakit soluğu sokakta almış hem de artık avukatlık dahi yapamayacak bir ceza ile!

Şimdilerde bu baron efendilerin tahtları sallantıya giriyor. Şimdi ben bu baronların koltukları tehlikeye giriyor diye ve istedikleri mahkemeye artık istedikleri gibi müdahalede bulunamayacakları için mi “hayır” diyeceğim?

Nasıl ideolojilerini ve dünya görüşlerini hemen her işlerine karıştırmaktan geri durmayan hukuk adamlarına güveneceğim? Nasıl “böyle gelmiş böyle gider” haleti ruhiye sine bürünüp köşeme çekilecek ve değişimlere karşı geleceğim?

Siz söyler misiniz lütfen bütün bunlara rağmen bu HAYIR’ da var mı bir hayır? Vereceğim oy neden hayır olsun ki?

Enes Ali

14-08-2010

Paylaş

Bir zamanlar büyük ilgi gören ve epey bir yankı uyandıran bu hayali ropörtajı bu sitede yayınlamadığımı anladım.

-Efendim bu son zamanlardaki “türban” ve “laiklik” tartışmaları ayyuka çıktı

-Evet rejim tehlikede yahu!

-Hangi açıdan tehlikede?

-Bu Laikliğe dahası demokratik rejime “karşı devrim” çabasının ilk adımıdır

-Bu kanıya nerden vardınız?

-Bakın dini bir simge olan türban üniversitelere giriyor, sonrasında devlet dairelerine girecek, daha sonrasında başı örtülü dinciler ülkenin yönetim kademelerinde yer alacak sonrasında yıkılsın demokatik düzen gelsin molla rejimi!

-Ama aynı düşüncedeki erkekler yıllardır zaten o kademelerde.

-Ne münasebet!

-Şu münasebet; Erkeklerin yapamadığını yahut yapmadığını kadınlardan beklemek

-O ayrı konu efendim geçiniz!

-Peki 85 yıllık Cumhuriyet tarihinde böylesi bir durum ilk defa mı?

-Evet efendim bu denli bir dinci başkaldırış ilk defa!

-Türban 80′li yıllarda üniversitelerde serbestti

-O zaman okuyan türbanlı pek yoktu! Hem toplum yeterince aydınlanmamıştı!!

-Peki kadınların okuması için avrupa ile omuz omuza verip şimdi de “sayıları çok” diye kıyafetten dolayı…

-Ne alakası var benim ninemde başörtülü ama biz türbana karşıyız başörtüsüne değil!

-Türban nedir efendim?

-Türban türbandır işte siyasi simge!

-Bakın Atatürk’ün kurduğu Türk Dil Kurumu’nun bastırdığı sözlük türban için ne diyor; ” İnce kumaştan yapılmış, başı sıkıca kavrayan bir tür baş örtüsü.”

-Eee?

-Eee si Atatürk kurumu başörtüsü diyor, üstelik kullananlar türban nitelemesini kabul etmiyor. Türban isminin Başörtü karşıtlarınca uydurulduğu söyleniyor

-Olur mu efendim bal gibi türban işte!

-Peki aynı fikirdeki kızların başını açıp yönetimi ele geçirmesinden korkmuyor musunuz?

-O ayrı… o tavizi veren Laiklik ilkesini kabul etmiş olur

-Laiklik nedir efendim?

-Dini devletten uzaklaştırmak!

-Bakın yine TDK laiklik için..

-Geçin orayı burası Fransa değil! o fransız dilinden çeviri. Devlet için kelime anlamı çok önemli değil!

-Peki başını açıp okuyan sonra da yönetimi ele geçiren kişi sırf takiyye için başını açtıysa!

-Ee o zaman yandık işte!

-Peki kişi düşündüğü gibi okusa ve takiyye yapmasa biz Cumhuriyet çocuklarıda kimin ne olduğunu bilsek ona göre davransak!

-Katiyyen olmaz!

-Neden?

-İran mı burası? Sonra mazallah Türkiye gider Türbanistan gelir!

-Mazallah derken?

-Allah korusun anlamında…

-Allah’a inanıyorsunuz yani?

-Ne münasebet efendim benim dedemde…

-Peki Türbanistan olmaktan korktuğumuz kadar “Zırva-nistan” olmaktan korkmuyor musunuz?

-O nedemek ooo???

-Yani sizin gibi insanların karanlık beyinlerine bakmadan sizi aydın diye röportaja yollayan yayın müdürümün yakında “Zerzevatistan” vatandaşlığına geçmesi mevzu bahiste?

-Anlamadım!!

-Hıyar ettin bizi ulan ne zırvalıyosun varsa bi fikrin söyle yoksa ne istiyorsun elalemin başörtüsünden… Biz de hıyarız ki sana mikrofon uzattık!

…

(hayali ama aslında Tesettür karıştları ile yapılacak her röportajda özetle çıkacak reel bir röportajdır…)

Enes Ali

Paylaş