Daha önce Sessiz Kaptan mahlası ile yayınlamış olduğum şiirleri bir yol kazasına kurban verdiğim şiir sitem sayesinde artık bu sitemde yayınlamayı düşünüyorum. Bu vesile ile fırından yeni çıkmış bir ekmeğin sıcaklığındaki son şiirim olan “Yalnızlık Risalesi”ni sizlerle paylaşmaktan ötürü mutluyum.

Buyrun işte o şiir;

Yalnızlık risalesi

Haydarpaşa’da her treni ben bekliyorum

İnsanlar geldikleri kadar gidiyorlar

Azalıyorlar çoğaldıkları kadar

Yine yalnız kalıyorum!

Sende çoğalmak isterken azalıyorum sensizlikte

Bilinmediği kadar bilinen bir yerde

Buluyorum kendimi; kaybolduğum kadar

Aranıyorum kaçtığım kadar.

Yalnızlıktan kurtulmak istediğim kadar

Yalnız kalıyorum!

Yaşlanıyorum seninle yaşamak istediğim kadar

Seni aradığım kadar durdurmak istiyorum zamanı

Yaşlandığım kadar koşuyorum

Yalnız kalıyorum koştuğum kadar

Enes Ali

Aralık 2011

Paylaş

Dersim hakkında gereksiz laf kalabalığı yapıp sizleri yormak istemem. Olan olmuş, ölen ölmüş, ölenlerin torunları nerede saf tutacaklarına çoktan karar vermiş. Ancak yine de mantık sınırlarını zorlayan pişkin resmi tarihimizin bize söylediği yalanlardan birinin gün yüzüne çıkıyor olmasına suskun bir şekilde seyirci kalamam.

CHP Tunceli Milletvekili Hüseyin Aygün’ün açıklamaları yeri yerinden oynattı. Zira mensubu olduğu partiyi oldukça zor durumda bırakan bir açıklamaydı. Hüseyin Aygün öyle işkembeden konuşan biri de değil üstelik. Hem Dersim’li, hem “Dersim 1938” hakkında önemli belge ve bilgileri barındıran araştırmaların sahibi hem de mevcut genel başkanının yakın akrabası.

Eğri oturmadan da doğru konuşabiliriz; eğer mevzu bahis katliam Atatürk’ün bireysel ideolojisine ve düşüncesine en yakın “Allahsız Alevilik” düşüncesi taşıyan “Kızılbaş” olarak nitelendirilen halka karşı yapılmamış olsaydı bu operasyonun “gerici bir isyanı bastırma” olduğu ders kitaplarımızda bizlere sunulacaktı. Başkaldıranlar ateistliğe en yakın fikri taşıyan Kürtler olmasaydı örneğin Seyit Rıza yaşantısıyla da “seyit” olabilseydi tıpkı Şeyh Said isyanının günümüze yansıdığı şekilde bize empoze edilirdi. Biz de yapılan katliamın “çıban kesme” olduğuna inanır ve son derece mutlu olurduk. Ancak gelin görün ki Alevilerin sistem açısından artık tehlike oluşturmadığı günümüzde tek çıkar yolu “Sonradan Adnan Menderes’in adamı olan Celal Bayar’ın marifeti ile katliam oldu, Atatürk’ün bundan çok geç haberi oldu” demektir.

Mantıken düşünürsek 74 yıl önceki yönetimin günahlarını mevcut yönetimin inkar etmesi çok gülünç kaçabilir ancak CHP için bu pek de kolay bir seçenek olmasa gerek. Zira bütün varlık nedenini ilkelerine adadığı ve parti ambleminde birer okla simgelediği Atatürk’ün “ismet” sıfatına sahip olmadığı ortaya çıkınca rotasını yitirmiş gemiden farksız kalır. Atatürk’ün hatasız bir varlık olmadığını kabul edip “evet katliamdan Atatürk’ün haberi vardı ve son kararı da o verdi” dese zaten bir avuç kalmış tabanını da kaybetme tehlikesi var. Ancak CHP için mirasından beslendiği, nutuklarıyla politika oluşturduğu, her muhalif pozisyonu dünya görüşünün mihengiyle belirlediği Atatürk’ün hatalı olduğunu kabul etmek deveye kol bastı oynatmaktan da zor.

Hüseyin Aygün’e kızanlara göre ülkede yapılan önemli bir operasyondan dönemin Cumhurbaşkanı’nın haberi olmayabilirdi, operasyon onun isteği dışında gerçekleşebilirdi. Hatta bu operasyona Atatürk’ün manevi kızı Sabiha Gökçen hatıralarında⁽¹⁾ “Bizim filo Dersim’e hareket ettikten sonra Atatürk yanındakilerle birlikte büyük boşlukta bizi kaybolana kadar izlemiş” yazsa bile bu bir şey ifade etmezdi. Celal Bayar’ın hatıraları yalan ve uydurmadan ibaretti. Atatürk Dersim mebusu Diyap ağa ile çok samimi idi,⁽²⁾ Diyap ağanın Seyit Rıza’ya kızını vermiş olması bir şeyi kanıtlamazdı.

Seyit Rıza’nın barışa yanaşmadığını hiçbir şekilde uzlaşmacı bir kişiliğe sahip olmadığını yazan resmi tarih; aynı Seyit Rıza’nın Erzincan’da barış görüşmelerine giderken pusu kurulup yakalandığını gizleyip yerine “çetin kış şartlarında dağda yaşayamayacağını anlayan Diyap ağa teslim olmuştur” yazabilir tabii ki.

Bu yazıyı çok uzatabilirim ama ben başa dönmek istiyorum; Okullarda bize anlatılan tarih resmi tarihten ibaret. Mesela Osmanlı’nın üç kıtaya hükmetmesini övünç kaynağı sayan resmi tarihimiz aynı Osmanlı’nın gaflet, dalalet ve hatta hıyanetini gözümüze, gözümüze sokar. Atatürk’ün tanrısal güçlerine de sürekli atıfta bulunur. Somut değil soyut bir tarih dayatılır, bireylerin neyi öğrenmesi gerektiğine sistem karar verir ve kişilerin fikri yapılarını kendi çarklarına göre dizayn eder.

Sözüm ona Menemen isyanı da Şeyh Said isyanı da Dersim isyanı da sadece suçluların cezalandırıldığı ve temelde genç cumhuriyetimizin yıkılma tehlikesi atlattığı gerici bölücü ayaklanmalardan ibarettir. İslam Şeriatçısı(!) Menemenli Yahudi bakkal da günahsız, fikirsiz Dersim’li çocuk da, Sırf Şeyh Said’e selam verdiği için öldürülen insanlar da resmi tarihte anılmayacak kadar küçük teferruatlardır.

Biliyorum resmi tarihçiler beni de yalanlayacaklar ancak resmi tarihin A dan Z ye yalanladığı yeni bir tarih yazılmalıdır.

Cool Kul

Paylaş

Depremin hemen başından başlayarak ülkemiz insanları gayri resmi bir seferberlik ilan ederek yaraları sarmak için olağanüstü bir çaba gösterdi. Ülkenin hemen her ilinden vatandaşlarımız ellerinden gelen her türlü yardımı gösterdi. Gerek ayni gerekse nakdi yardımlar için toplumun büyük bir kesimi seferber oldu. Bu gerçekten millet olarak kardeşliğin pekişmesi adına çok güzel ve olması gereken davranışlardı.

Bütün bu güzelliklerin yanında ortaya çıkan parazitler ise ideolojik ve etnik faşizanlığını elden geldiğince ortaya döktüler;

Bir tarafta olayı devlet-terör çatışmasına dayandırıp “oh” çeken Türk kimlikli faşistler öte yandan kara propaganda fısıltılarını yaygınlaştırıp milletin aklını yalanlarla doldurmak isteyen Kürt faşistler. Öyle sözler saçıldı ki ortaya; biran durup tedirgin duygularla “nereye gidiyoruz” sorusu irdelenir oldu.

Bir tarafın tuzu kuruları “polise taş atıp sonra da polisten yardım isteyeceksin” genellemesi yaptı. Öte tarafın düşmanlık vampirleri “postadan taş ve hakaret mektupları geliyor” yaygaraları kopardı.

Bu olayda küçük çaplı çapsızlıkların iki büyük millete mal edilmesi mümkün olmadığı halde “sineğin cürümü” babında mide bulantıları yaşadık.  Her ne kadar büyük çoğunluk bu tarz ırkçı söylemlere pirim vermemiş olsa da yaşanılan “yeis” durumu atlatıldıktan hemen sonra halkın bir kısmı “ırk” temelinden yola çıkarak bir menzile ulaşmanın mümkün olmadığını gördü.

Her ne kadar “ırkçılık” çağımızın önemli bir hastalığı ciddi bir “sorunsalı” olsa da bir taraftan düşmanlığı körükleyip öte yandan “barış” sözcüğünü diline pelesenk edip bu kavramın içini boşaltan zümrelere karşı “bir yanımızı” vuran felaket ile “et ile tırnak” kavramının içi daha da dolmuş oldu.

Paylaş

İşte o video; iyi seyirler.

Peki Hezarfen Ahmet Çelebi kimdir? Tıklayınız..

Paylaş

Takip edenler bilir TRT son dönemlerde olağanüstü güzel dizilere imza atıyor. Hepsi birbirinden ilginç ve hepsi birbirinden güzel. Ben şahsen akşamları pek TV izleyemiyor olsam da gündüz kuşağında tekrarlanan bölümlerini elimden geldiğince takip ediyorum. Şuana kadar “Adım Bayram Bayram”, “Sen de Gitme”, “Leyla ile Mecnun” takip ettiğim dizilerinden bazıları. Hepsi ayrı bir güzellik ve özellikte ancak Leyla ile Mecnun için çok ayrı bir paragraf açmak gerekiyor;

O kadar düzeyli ve doyurucu bir komedi dizisi olmuş ki; hayran olmamak elde değil. Hele dizi içinde kullanılan jenerik müzikler nedir öyle tarifi olmayan lezzetli bir ziyafet gibi… Aşağıda her dinlediğimde resmen bayıldığım bir müziğini sizlerle paylaşacağım. Umarım bir süre sonra “dizi müzikleri” TRT eli ile dağıtılır ve biz doya doya dinleriz.

Resmi bir devlet kanalı olmaktan çıkıp sivilleşen ve bu süreçte olağanüstü güzel işlere imza atan TRT yöneticilerine gönülden teşekkür ediyorum;

işte Leyla ile Mecnun’un o mecnun eden müziği;

Paylaş

Artık bir moda dergisinden çok bir “hayat tarzı” yansıtma aracı olarak lanse edilen ünlü Vogue dergisini bilirsiniz. Geçtiğimiz yıl Vogue iyi eğitimli, ecnebi dili olan “beyaz Türkler” e bir gol atarak Türkiye’de yayına başladı. Hani klasik “burası Türkçe olmasın, buraya da çoban dolmasın” eylemcileri vardı ya işte onlaradır sözüm azıcık. Tabi dergi Türkiye’de yayınlanmaya başladıktan sonra artık İETT otobüslerinde dahi rastlanır oldu. Fena mı oldu? Hayır, neden olsun ki? Beyaz Türk’lerin endişeleri zencilerin doğurduğu handikaplar umurumda bile değil!

Vogue kendi alanında oldukça iyi, bir fenomen, moda sembolü, kültürlülük ve çağdaşlık ikonu biraz da… Vogue okuyan insan (ya da en azından açıktan okuyan insan) güzel giyinmiş olmalıdır, rüküş olmamalıdır, absürt hiç durmamalıdır. Zira ortaya “eşeğe altın semer” durumu çıkıyor ki son derece eğlencelidir şehir sokaklarındaki göbeğini kaşımayanlar için!

Tabi amacım Vogue eleştirisi vs. yapmak değil. Modadan çakmam, moda dergileri, blogları vs. pek ilgimi çekmez. Benim ilgi alanıma giren Vogue dergisini alıp bir kafede veyahut topluma açık bir alanda kasıla, kasıla okuyan türbanlı (başörtülü demiyorum dikkat) hatunların “öküzleşme Sendromu”na yakalanmama sebep oldukları o “alakasız” ilgileri.

Mektubum sanadır okuduğu Vogue ile “Hayat Tarzı”nı ve “Kültür Seviyesi”ni gözüme, gözüme sokan değerli “kimlik” temsilcisi, üniversite kapılarında coplanan sevgili BACIM. Merakımı ve cehaletimi mazur gör zira sırf bilmediğim için tüm bu sorular.  Daha yazıma başlarken Vogue hakkında verdiğim teknik bilgilere bakarak sormak isterim; Vogue senin hangi hayatını temsil ediyor? Giyindiğin şeklini mi, giyinmek isteyip de babandan yahut kocandan korktuğun için iç geçirdiğin özlemlerini mi? Ya da biraz hüsnü zan ile yaklaşıp şöyle bir soru çıkartayım; o birbirinden transparan, dişiliği ön plana çıkaran moda harikalarını türbanınla bütünleştirip yeni bir jargon mu çıkarma telaşındasın?  Sahi hangi bikiniyi daha çok beğendin? Beş yıldızlı “yeşil” otellerin plajlarında hangisini giyinmek istersin?

Sahi unutmuşum zaten kendi modanı çoktan yarattığın ve birbirinden değerli tuniklerinin yerine giymeye başladığın trençkotlar, envai pabuçlar, muhteşem Jeanlar…  Hepsi Vogue sayesinde ilham oluyor kalbine öyle değil mi? Ama sevgili türbanlı bacım şunu asla unutma ki o ilhamı kalbine getiren meleğin(!) hammaddesi nur değil! Sen birbirinden dikkat çekici, cazip, şık ve başındaki örtüyü takmayanlara taş çıkartan kendi modanı yaratan cesur kızsın ve yürekleri gerçekten hoplatıyorsun giyinik göründüğün halde! Üzerine dönen nazarlara mutlu oluyorsun değil mi bir taraftan da inandığın yaratıcının emirlerini yerine getiriyor olmanın huzurunu tadarak?

CoolKul

Paylaş

Yazıma başlık olan söz Yılmaz Erdoğan’ın Vizontele filminde ki deli Emin’in Televizyonu gördüğü zaman verdiği tepkiden alıntıdır. Yoksa şerefsiz falan değilim tabii ki!

Kendimi internetle yakın sayan biri olduğum halde maalesef “zaytung” isimli siteden Twitter’ı etkin kullanmaya başladığımda haberim oldu. Hâla bu siteden haberi olmayanlara kısaca tanıtayım; Zaytung güncel olay ve haberleri muzip-ironik bir dille harmanlayıp eğlenceli haberler ortaya çıkarıyor. Sloganı da hayli ilginç “dürüst, tarafsız, ahlaksız”. Ekşi sözlük jenerasyonu diyebileceğimiz yeni kuşak gerçekten zekasını artık çok pratik işlerde kullanıyor ve üretkenlikte sınır tanımıyor. Tabii bunda iletişim çağının ve internetin çok büyük katkısı var. İnsanlara ulaşabilmek kolaylaştıkca özgün, yeni, ilginç fikirler de çoğalıyor. Tabi çalıntı, kof, küflü fikirlerde iyiliğin kıstası olabilmek için her zamanki gibi sahnedeki yerini alıyor. Zaytung’u anlamak için siteyi ziyaret edebilirsiniz: www.Zaytung.com

Gelelim başlığımdan itibaren anlatmak istediğim meramıma; Küçüklüğümden beri medya dünyasına meraklıyım. Bir medya patronu olmak istemedim hiçbir zaman ancak yazdıkları okunan bir insan olmak istemişimdir. Bazen yazdıklarımı birçok insana da okutabilmişimdir fakat bu apayrı bir projeydi. Bütün haber sitelerinin birbirine benzemesine karşın çok başka bir formatta yayın yapan bir sitem olsun istemiştim. Hatta ismini de bulmuş, alan adını da tescil ettirmiştim. Konsept olarak zaytung ile bire bir aynı olmasa da mantık olarak hemen hemen aynısını düşünmüştüm; Var olan haberlere farklı bir dil getirilecek, gereksiz ayrıntılar haberden arındırılıp ironik bir uslup ile okuyucuya sunulacak. Bu benim düşlediğim formattı.

Ancak Zaytung’u tanıyıp bildikten sonra kendi projemden soğudum zira; yapılmış bir şeyi taklit etmiş gibi olmak hiç hoşuma gitmez oldum olası. Daha önce düşünmüş olduğum formatta bir sitenin (aynısı olmasa da benzerinin) var olması beni bu başlığı haykırmama sebep oldu.

Uzun lafın kısası Zaytung’u bu haliyle düşünen her iki genç arkadaşım da çok iyi düşünmüş. Yüreklerine sağlık.

Yine bana hüsran

CoolKuL

Paylaş

Yaşadığı dönemde meşgul olmuş olduğu meslek beni hiç ilgilendirmiyor çünkü Rachel Corrie bana göre bir mimardır. Hem de öyle “yüksek” “ordinaryus” vb. tabirlerle tanıtılamayacak, kendisine verilmesi gereken ünvanın çok daha yükseklerde olması gereken bir mimar!
Gazze Şeridinde Filistin’lilere ait evleri yıkmaya çalışan buldozerlerin önüne geçip evlerin yıkılmasını önlemek istemiştir. Üzerine, üzerine gelen buldozere aldırış etmemiş, kendisini ezip geçtiğinde dahi ikileme düşmemiştir! Mazlumları savunmak adına zulme en büyük haykırışı canı ile ödemiştir.
Evet Corrie bir mimardır çünkü israil vahşetini, devlet terörünü, vurdumduymazlığını canı pahasına dünyaya duyururken aynı ırkı, dili hatta dini taşımadığı insanların kalbinde sevgisini inşa etmiştir.
O bir mimardır çünkü mazlumun dininin, dilinin, inançlarının ve ırkının hiçbir önemi olmadığını, zulme maruz kalan kim olursa olsun insanlığın himayesinde olması gerektiği düşüncesinin temelini zalimlere karşı dimdik durarak atmış cansız bedeni ile bu temelin üstüne sarsılmaz bir kale inşa etmiştir.
Rachel henüz 24 yaşında çağımızın Fatih’i olmuş bizlerin kalplerini fethetmiştir.

Paylaş

Bu yazıya başlık olan “sathı diplomasi” sözcüğü Dışişleri Bakanımız Ahmet Davutoğlu tarafından yaklaşık bir yıl önce dillendirildi. Davutoğlu yapmış olduğu konuşmada “Hattı diplomasi yoktur, sathı diplomasi vardır” diyerek kısaca kendi dış politika görüşünü bizlere sunmuş oluyordu. Türkiye için “ihtiyaç” diyebileceğimiz önemli bir görüştü bu şüphesiz. Hele bir bakanın bunu sadece süslü bir cümleden çok daha öte bir inanç olarak bizlere sunması son derece mühim idi.

İşte bugün dış politikamıza yön veren devlet adamlarının sarf ettikleri sözlerin karşılığını bulabilmek için belki de tarihte küçük bir gezintiye çıkmamız lazım gelir.

Dış politikamızın nereye geldiğini bilmek için öncelikle geçmişte nerede olduğumuzu bilmemiz gerekmektedir. Zira anormal süreçlerden geçen Türkiye’nin en azından yakın tarihini bilmeden dış politika hakkında pek bir yorum yapmak mümkün değildir. Ülke tarihimizi çok fazla kurcalamanın bir önemi yok zira tekerrürden ibaret tarih sayesinde buraya taşıyacağımız birkaç örnek halimizi bize çok rahat özetleyecektir.

Ecevit - Clinton

Türkiye; çok yakın zamana kadar yüzünü sadece batıya dönen, Amerika müttefikliği, Avrupa Birliği, NATO gibi batı endeksli öncelikler harici politika belirleyemeyen bir ülkeydi. Batı dışında kalan tüm dünyayı çok dar çerçevelere mahkûm eden, büyük düşünemeyen, B planı olabilecek arayışlara girmeyen, kırmızıçizgileri kalınlaştırıp neredeyse düşman üretme meraklısı olan bir dış politikaya teslim idi. Bırakın denizaşırı uzak ülkelerle dost olmak, kendi sınır komşularımızın neredeyse tamamıyla sorun yaşadığımız gerçeği de bugün hayıflandığımız noktalardan. Irak ve Suriye terör sığınağı olduğu için “hain” İran rejiminden ötürü “tehlike” Ermenistan ve Yunanistan geçmiş hesaplaşmalardan dolayı “düşman” Bulgaristan göçmen olaylarından ötürü “kalleş” Rusya Sovyetlerin dağılmasına kadar “komünist tehlikesi” tanımlamaları taşıyor, ders kitaplarımızda bu konular işleniyordu. Kıbrıs ise bazen “kambur” bazen de siyasetçinin can simidi olmaktan başka da bir işlevi olmayan koca bir muhtariyetten ibaretti.

Turgut Özal dönemi ile rayına oturma yolunda ilerleyen dış politikamız körfez savaşı sayesinde yeniden “hattı diplomasi”ye geri dönmekten kurtulamamıştır ve maalesef normalleşme adına örülen her tuğla belki de Amerika’ya bağladığımız ümitlerimizin yıkılması gibi yıkılmıştır. Türkiye daha sonraki dönemde terörün oluşturmuş olduğu toplumsal refleksin politikacılar tarafından kendi istikballeri uğruna kullanılması ile kırmızıçizgileri daha belirgin, batı politikaları daha kimliksiz ve ezik olmuştur. Doğunun da içerisinde bulunduğu çok yönlü politika yerine aynı dar çerçeveli başkasından umar bekleyen politikamız Türkiye’yi diplomatik alandan tutun, ekonomi, sosyal hayat ve hatta kültürü de içerisine alan bir yapmacıklığa düşürmüştür. Zira Türkiye’nin değil doğuya dönük bir yönü bakan bir gözü dahi olmamıştır.

Merhum dışişleri bakanı İsmail Cem dönemindeki çabalar maalesef yine iç çekişmelerin ve siyasi-ekonomik bunalımların kurbanı olmuş en azından Yunanistan ile normalleşme eğilimi gösteren umutlar da tükenmiştir.

Bugün dış politikamızın kazanmış olduğu ivmenin ne derece etkili olduğunu görebilmek için sadece daha önceki “tehlike” ve “düşman”ların bugün ki konumlarını ve bizim onların nezdinde ki konumumuzu bilmek yeterli olacaktır.

Erdoğan-Obama

Birçok ülke ile olan yakın dostluğumuz, ortak konseylerimiz, ticaret hacmi artışlarını sağlayan ekonomik anlaşmalarımız, dış politikamızı yönetenlerin sürekli çabaları sayesinde ve belki de başbakanın bazen o çok eleştirilen seyahatleri sayesinde inşa edildi. Bugün Ermenistan’a hiçbir komplekse düşmeden gidebilen bir cumhurbaşkanımız var. Bugün Irak’ta kurulacak hükümet için adayını belirleyebilen, Suriye ile Lübnan’da oldukça itibar göre, İran ile yakın ilişkileri korkmadan yürütebilen ve birçok konuda arabulucu olabilen, Osmanlı’nın yani ceddimizin geniş bir coğrafyada bıraktığı izleri iyi sürüp günümüz şartları içerisinde lehine çok rahat kullanabilen bir Türkiye var. Bugün Birleşmiş Milletler nezdinde de, NATO içerisinde de, İslam Konferansı Örgütü’nde de G-20′de de söz hakkı çok belirgin olan ve diplomatik ağırlığını bulunduğu her ortamda hissettiren bir Türkiye var.

Bugün Avrupa’da yükselen ırkçılığa karşın Türkiye’nin kendi faydasız klişelerini terk edip iç meselelerde her gün yeni reformlar arayışlarına girmesi gelecek adına ümitlenmemizi sağlayan güçtür ve dışarıda da kendinden emin, kararlı ve dirayetli politikalar belirleyen ve belki de Özal’ın “Adriyatik’ten Çin Seddi’ne” söyleminin içini dolduran enerji de aynı güçten gelmektedir.

Dünyanın tümünü içerisine alan geniş bir açıdan bakıldığında ve kırmızıçizgilerin yerini birbirine alternatif olabilecek planlar aldığında ve iç meselelerin hızla çözülüp ekonomik anlamda da başarı sağlandığında bir süper güç olmamızın önünde hiçbir engel yoktur. Biz Amerika’nın yaptığı gibi neredeyse dünyanın tamamına kendi dışındaki tüm ülkelere tek taraflı menfaat gözü ile değil karşılıklı anlayışla baktığımızda kapılar bize kendiliğinden açılacaktır.

Dışişleri bakanımız sayın Ahmet Davutoğlu bunları çok iyi bilmektedir ve belki de budur onu sözüm ona “tehlikeli” yapan.

Paylaş

Toplum olarak alışkınızdır şikâyet etmekten, eleştirmekten, yerin dibine batırmaktan. Çok alışıldık gelmese de bendeniz bu yazımda deyim yerindeyse “rutin dışına” çıkıp “Sezar’ın hakkı” babında övgülerde bulunacağım.

Gündelik hayatta karşıma çıkan ve benim çok hoşuma giden üç uygulama ile başlayacağım “Sezar’ın hakkı” kategorisine.

1. Opet benzin istasyonlarının hemen tamamında rastladığım mükemmel temizlikteki tuvalet ve lavabolar. İstasyonların çevresi de oldukça temiz ve bakımlı. Ayrıca genellikle hizmeti hızlı. Akaryakıt fiyatları hergün daha fazla yükseldiği için belki bu tarz firmalara hiç de sempatik bakmayız (hıncımızı çıkarmak isteriz belki de) ama bu özelliği benim dikkatimden kaçmadı. Bu husustan ötürü OPET firmasını can-u gönülden tebrik ediyorum.
2. Hyundai servislerinin tamamında bu uygulama var mı bilmiyorum ancak servise bıraktığımız araçlarımıza bakılırken beklediğimiz “bekleme salonu bir harika. İnternetten tutun dergilere, çocuk oyun alanından tutun bara kadar her detay düşünülmüş. Ortam çok temiz ve havalı. En azından benim uğradığım bayide durum böyle. Hyundai’yi bu uygulamasından ötürü tebrik ediyorum.
3. İGDAŞ merkezleri ciddi anlamda “dakik” diye tanımlayabileceğimiz bir şekilde çalışıyor. Güler yüzlü personel çok yakın ilgi gösteriyor. Tipik kamu kurumundan sıyrılıp gerçek bir kurumsal kimlik sergileyen bu güzide şirketimizi de tebrik ediyorum.

Paylaş